Wij kunnen niet beschrijven hoe mooi onze dag is geweest. Een van onze getuigen wel. Lees haar verhaal dat ze ook op haar eigen blog heeft geschreven:
My best friend’s wedding
Zij: “Ik neem zakdoekjes mee, want ik ga natuurlijk janken als een gek.”
Ik: “Ik niet hoor. Ik huil alleen bij droevige gebeurtenissen, nooit bij blije!”
Aldus mijn beste en ik, een dag voor haar bruiloft.
Vrijdag 20 augustus 2010. Ik zit in de bomvolle theaterzaal in Leidschendam waar Mieke en Michel straks gaan trouwen. Ik heb ze al even gezien en gesproken. Ze zien er prachtig uit, allebei in het wit. Als getuige van de bruid zit ik op de eerste rij, naast de broer en getuige van de bruidegom, Pim (die precies dezelfde stem en gevoel voor humor als Michel blijkt te hebben). Plotseling klinkt een elektrische gitaar door de zaal die een meeslepende melodie speelt, gevolgd door de indringende stem van Freddy Mercury:
You and me we are destined you’ll agree
To spend the rest of our lives with each other
The rest of our days like two lovers
For ever
Yeah
For ever
My bijou
In mijn linker ooghoek voel ik plotseling iets waterigs (waar zijn zakdoekjes als je ze nodig hebt?). Wat mooi! Dat vinden er meer. Naast mij haalt Michels broer zijn linnen zakdoek tevoorschijn, vouwt hem uit en houdt hem omhoog. Een lachsalvo gaat door de zaal.
Het gordijn beweegt en de spanning stijgt. Dan gaat het gordijn open en wandelt het bruidspaar naar binnen over een witte loper, bezaaid met roze rozenbloemblaadjes. Een echt wauw-moment. De ambtenaar van de burgerlijke stand – we noemen haar Mies Bouwman, want daar lijkt ze op – pakt het leuk aan. Ze vertelt met welke woorden Mieke zich onsterfelijk maakte toen ze Michel voor het eerst zag op het station van Harderwijk, te weten: “Hee… sukkel!” Ook zegt ze dat ze blij is dat ze zulke fijne, lieve, enthousiaste, prachtige mensen in de echt mag verbinden; waarop Michel over zijn schouder kijkt om te zien over wie ze het heeft. De stemming zit erin.
Het ja-woord volgt. Met bibberende hand (vanwege die 100 toeschouwers; NIET omdat ik er niet achter sta) zet ik mijn handtekening op de trouwakte. Daarna is de receptie, gevolgd door een heerlijk diner (tapas, met fijn veel knoflook), waarna wij de kinderen naar mijn ouders brengen die speciaal voor deze gelegenheid een huisje hebben gehuurd in Duinrell (lief! lief!). Ik ben kapot en heb buikpijn, maar natuurlijk gaan we terug voor het bruiloftsfeest. De eerste twee uur zit ik buiten met mijn tassie in mijn buik gedrukt, thee drinkend en inwendig vloekend dat ik me op de bruiloft van mijn beste zó klote moet voelen.
Dat het binnen gezellig is, wordt duidelijk wanneer Miekes jongere broer bezweet naar buiten komt met zijn stropdas om zijn hoofd. Wat gebeurt daarbinnen? Ik wil ook! Op een gegeven moment – god zij dank – voel ik me weer mensch. En dan ga ik eens kijken op de dansvloer. Wat ik daar aantref, tovert een breje glimlach op mijn gelaat. Bruid en bruidegom gaan samen met een groep gasten ontiegelijk uit hun dak. Ik heb Michel nog nooit zo gek zien doen en Mieke is ook heerlijk zichzelf (en zo blij!). Niet lang daarna staan wederhelft en ik ertussen te swingen. Een historisch moment, want ik dans normaliter alleen in de woonkamer met de gordijnen dicht. De drank vloeit rijkelijk. Mensen omhelzen elkaar, er wordt geklapzoend, luchtgitaar gespeeld, Kiss geïmiteerd, gelachen, heel hoog gezongen (door een man nog wel), grappige en idiote dansmoves gemaakt, Barry White aangevraagd en geswingd van jewelste.
Ik heb nog nooit zo’n geweldig feest meegemaakt.
En man, wat hou ik veel (veel! veel!) van die twee mooie echtelieden. Geluk!
